Ode aan de onbekende berg

Tijdens een fietstrip naar de Franse Alpen bracht een vriend twee dikke vette boeken mee. Pagina na pagina kon ik mij verlustigen aan foto’s van bergen, bergen en nog eens bergen. Met zijn beste pennetje had een wielrenner teksten bij de beelden geschreven. Elke beschreven klim leek de ultieme uitdaging, geen berg was saai of het overslaan waard.

Ik hou van zulke boeken. Op eerdere vakanties heb ik met een andere vriend uren boven foto’s van de beste wintersportgebieden gehangen. Bij het omdraaien van elke bladzijde leek de poeder in dat volgende dorp nog beter, de liften nog sneller en de buckels nog heftiger. In mijn hoofd leiden lijstjes van bergen die nog bedwongen moeten worden een geheel eigen leven. De bergen op mijn bucketlist zijn een veilig ankerpunt om mijn gedachten heen te leiden als een vergadering te saai wordt of een beller te lang van stof. Waar ga ik komende zomer heen: de Tourmalet of toch maar de Ventoux. Wordt het deze winter Obergürgl of Val d’Isere?

En toch, en toch.

Geef mij de onbekende berg. De berg die nooit een segment op strava zal worden of een pagina in een dik boek. De berg waar de schichtige hagedissen net zo van mij schrikken als ik van hen. De berg waar kilometers lang blauwe korenbloemen langs de kant staan. De berg die eindigt in een dorp zonder café maar met een ijskoude bak water onder een druppelend kraantje. De berg waar ze nog vriendelijk naar wielrenners lachen. De berg die naar een kerkje leidt dat aan de heilige maagd Maria is gewijd. De berg die opeens overgaat in een zanderig pad. De berg waar je in een smoezelig café de allerbeste caffè e paste haalt. De berg die ruikt naar dennen, naar bloemen, naar de koeien in de wei. De berg die bij elke bocht een nóg mooier uitzicht schenkt. De berg waar een slang kronkelend de overkant haalt omdat er niemand is om hem dood te rijden.

Geef mij de onbekende berg. De berg waarvan ik niet weet waarheen hij leidt, hoe lang hij is, hoe steil het wordt. De berg waarbij ik mij plotsklaps moet aanpassen aan de hitte van de beklimming of juist aan de kou van het dalen. De berg waarvan niemand straks wil weten hoe lang ik erover deed, omdat niemand wist waar ik was. De berg die helemaal alleen van mij is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s