Theetuintochten

Een bekentenis eerst maar: ik fiets graag, maar het liefst fiets ik naar een aantrekkelijk terras in het groen. Daar aangekomen kijk ik tevreden op mijn Garmin naar de afgelegde route en post op Twitter een jaloersmakende Instagram van het uitzicht. Na een koffie of een broodje tonijnsalade kan ik er weer tegenaan. Terug peddelen gaat zo altijd nét wat sneller en soepeler dan op de heenweg. Zoveel geluk wil ik jullie niet onthouden, dus hier komen ze: mijn favoriete theetuintochten.*

Theetuin Overleek
20121002-164212.jpgTheetuin Overleek is voor mij de theetuin aller theetuinen. Het eten is er biologisch en lekker bovendien, het personeel is ontzettend aardig en het brood komt van het Vlaamsch Broodhuys. Het uitzicht op het water en de weilanden is Hollandser dan Hollands. De gekleurde houten stoeltjes geven het terras een Pippi Langkousachtige aanblik. Wie hier in Waterland aan zijn verse jus nipt, vergeet dat er amper 15 kilometer verderop een stinkende, jachtige stad ligt.

 

 

Theehuis ’t Hooge Erf
20121002-160456.jpgT Hooge Erf in Lage Vuursche is zo’n uitspanning die er al eeuwen lijkt te liggen. Schijn bedriegt: de boel is gloednieuw. Maar de sfeer in het rietgedekte huisje is er niet minder om: deze plek ademt gezelligheid. Wie er met de auto heen rijdt, kan in de verleiding komen die boswandeling maar direct over te slaan. Een goede reden om hier alleen per fiets te komen. Een rondje vanuit Amsterdam is zo’n 80 km, dus een bezoek per fiets rechtvaardigt ook meteen een broodje van dobben of kipsandwich. Voor het ultieme bosgevoel parkeren ruiters hun paarden vlak naast het terras.

 

Boscafé t Hijgend Hert

imgres-2

Een bezoek aan Limburg is voor sommige mensen niet compleet zonder vlaai. Ik heb dat niet. Voor mij is een bezoek niet compleet zonder biertje bij ’t Hijgend Hert. Het mooie is dat er alle reden is om deze kant op te fietsen: of je nou net het hoogste punt van Nederland op bent gefietst of de Camerig: voor hollands doen heb je flink geklommen. Het terras is royaal en met mooi uitzicht, kinderen kunnen zich prima vermaken met de dieren in de dierenweide en binnen brandt al snel de open haard. Het is hier áltijd druk, maar erg is dat niet. Alle tijd om de paradijsvogels te bewonderen die hier van heinde en verre met de auto, te voet, te paard of met de fiets naartoe zijn gekomen. Als beloning voor het wachten volgt een lekker Vijlener bosbiertje. Of twee.

Theehuis ’t Bluk

20121106-164718.jpgLaren zou Laren niet zijn als de wanden van dit theehuis niet bezaaid zijn met aankondigingen van jazzavonden. T Bluk ligt een beetje verscholen in de bosrand van de Zuiderheide. Voor de Amsterdammers: doen alsof je naar Van der Valk langs de A1 wilt en daar de bordjes ’t Bluk volgen. Schattig theehuis met grandioos uitzicht over de heide. De wc’s bevinden zich gek genoeg aan de buitenkant van het gebouwtje. Vanaf hier fiets je terug naar de stad of verder de heuvelrug op.

 

Gasterij Stadszigt

imgres-1Een rondje vanaf mijn eiland naar het Naardermeer is veel te kort om onderweg te stoppen voor koffie. Maar ja. Je bent een theetuinfietser of niet. De vereniging Natuurmonumenten heeft bij het mooie Naardermeer een boerderij gebouwd, waar behalve een winkel ook een restaurant in zit. Ook hier helemaal verantwoord en alles. Modern en toch knus, dat is Stadszigt. Het uitzicht valt wat tegen, maar het feestelijke verwengevoel van een rustig kopje koffie of thee is er naast de houtkachel niet minder om.

 

Theeschenkerij ’t Einde
20121002-155145.jpgAls het vriest en ik mijn schaatsen onderbind, is het tijd voor de theetuin in Zuiderwoude. Die ligt namelijk strategisch langs de route van de Waterlandtocht. Ook de rest van het jaar voldoet de theeschenkerij aan al mijn eisen, maar de hevige concurrentie van leuke plekjes in de buurt doet mij meestal voorbij fietsen. Er is geen enkele reden waarom u dat ook zou doen, want dit is echt een juweeltje. Nou ja, één belangrijk nadeel: de theeschenkerij is alleen in het weekend open. En dan alleen nog van april tot oktober.

 

Strand Nederzandt

imgres-3

Ik ben geboren op steenworp afstand van Langevelderslag, dus het is niet heel vreemd dat ik graag uitwaai bij het strand. Fietsen vanuit Amsterdam is mij in een authentieke theetuinbui te gortig, maar wie de auto bij Lisse parkeert fietst een even schitterend als kort rondje langs bollenvelden en door het duin. Waar in mijn jonge jaren louter een lullige snackkar de strandoprit van Noordwijkerhout sierde, ligt nu een pareltje waar bijna niemand van weet. Strandrestaurant Nederzandt heeft heerlijke lome loungebanken, prima uitsmijters en jus. Het spreekt voor zich dat de mensen uit deze omgeving deugen. Risico: wegzakken en te laat bij school zijn om de kinderen op te halen.

Café ome Ko
imgresVaak fiets ik zo lekker dat ik helemaal niet wil stoppen. Mijn benen zijn meestal eerder klaar dan ik. Veel eerder zelfs. Zon op je bol, frisse wind in het haar, vrolijke mensen, mooie vergezichten, van mij hoofd mag dat fietsen dagen doorgaan. Maar goed, die benen, die houden er een heel andere mening op na. Niets lekkerders om dan met de haven in zicht even aan te meren op het terras van Ome Ko in Muiden. Vanaf de wal hebben bezoekers er een geweldig zicht op het gedoe in de sluis. Watersporten is ook heel relaxed, maar in de sluis nog niet. Ook mooi om te bekijken: de dure racefietsen van alle passanten. Nog leuker: het rare loopje van renners als ze van het terras de klinkers over moeten richting wc in het café. Weet ik gelijk weer waarom ik met niet zo coole of snelle, maar wel heel praktische mountainbikeschoenen fiets.

De oude taveerne
images-4Dit terras met uitzicht op het IJmeer is misschien wel het mooiste van Amsterdam. De rust, het water, een oud kerkje op links: het maakt de vaak belabberde bediening meer dan goed. Na een fietstocht door Waterland is dit café aan de dijk in Durgerdam een prima stekkie voor bier en bitterballen. Deze plek heeft zó mijn hart gestolen, dat ik ooit in het bruine café en aanpalende hotelletje een tweedaagse managementcursus organiseerde. Spreekt voor zich dat we ’s avonds aan het water uitstekende gesprekken hadden. Tijdens een training doen alsof je een theetuintocht maakt, mooier wordt werk niet.

*Laurens ten Dam vertelde in het julinummer van De Muur dat hij tijdens een lange training altijd afstapt om een vlaai te eten. Ik wil mijzelf niet vergelijken met de grote Lau, maar toch.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s